حلقه زرین ارجان

​در میان گنجینه‌های بی‌بدیلی که از اعماق تاریخ پررمزوراز ایران زمین سر برآورده‌اند، برخی آثار به قدری از نظر تکنیک ساخت، ظرافت و بار معنایی غنی هستند که سزاوار لقب «شاهکار هنری» می‌شوند.

حلقه زرین ارجان یکی از همین آثار شگرف باستانی است که داستان کشف آن در نزدیکی شهر بهبهان، دریچه‌ای نو به سوی دنیای ناشناخته و پرشکوه عیلام نو گشود.

این اثر نه تنها یک زیور فاخر یا نماد قدرت، بلکه یک سند زنده تاریخی است که اعتقادهای، هنر و مهندسی فلزکاری هزاره‌های گذشته را روایت می‌کند.

​در پاییز ۱۳۶۱ خورشیدی، در محوطه‌ای باستانی در نزدیکی شهر بهبهان در استان خوزستان و در حستر آب‌گیری سد مارون، حین عملیات راه‌سازی، آرامگاهی باستانی به طور تصادفی کشف شد.

این آرامگاه که به صورت یک اتاقک مستطیل‌شکل با بلوک‌های سنگی ساخته شده بود، متعلق به دوره عیلام نو (حدود سده هشتم پیش از میلاد، یعنی در حدود ۸۰۰ سال پیش از میلاد مسیح) است.

برخلاف بسیاری از گورهای باستانی که در طول تاریخ غارت شده بودند، این آرامگاه دست‌نخورده باقی مانده بود و گنجینه‌ای خیره‌کننده را در خود جای داده بود.

​درون این آرامگاه، یک تابوت بزرگ از جنس مفرغ قرار داشت که پادشاه یا یکی از شخصیت‌های بلندپایه عیلامی در آن آرمیده بود.

به همراه این تابوت، هدایا و اشیای گرانبهای متعددی کشف شد که نشان‌دهنده جایگاه رفیع صاحب آرامگاه بود؛ از جمله دکمه‌های زرین پوشاک، خنجری با غلاف زرین، یک سینی مفرغی بزرگ با نقوش برجسته، ظرف‌های نقره‌ای، لوله و میله‌های برنزی و درخشان‌تر از همه، همین حلقه زرین که امروزه به عنوان نگین موزه ملی ایران شناخته می‌شود.